تشنه ام

من که پیش از تولدم را یادم نیست پس از مرگم را هم به یاد نخواهم آورد. این پرانتز زندگی را چه سخت گرفتنی باشد. خود را سپردم به آن که بی سپر مراقبت می کند. دنیای عجیبیه لذت زندگی به لذت تشنه بودنه سیرابی لحظه ای لذت و عمری بی تفاوتی است. تشنه که باشی آسمان دیدن دارد رفیق چشم براهی دارد زمین نگرانی دارد. غرها شنیدنی می شود سختی ها تحمل کردنی می شود. تشنه که باشی وحدت درونت آب را می خواهد آب را می طلبد آب را نیابی هیچ چیز دیدنی نیست. خط خطی های یک ذهن بیمار...